همه پلیمرها امكان تخریب دارد و پلی یورتان ها نیز از این قاعده مستثنی نیست جهت جلوگیری از تخریب پلی یورتان ها روش های مختلفی وجود دارد. كه شامل هیدرولیز ، فتولیز ، سلولیز ، تومولیز ، پیرولیز (تجزیه در اثر حرارت) وتخریب بیولوژیک ، ترک بر اثر استرس محیطی ، اكسید شدن و تخریب بوسیله میكروب و قارچ ها می شود.
در حالت بیولوژیک تنش محیطی باعث ایجاد ترک می شود كه در نهایت شكست ممكن است به وجود آید و باعث ایجاد تخریب سطحی ویژه در پلیمر شود. آنزیم ها نیز می توانند باعث تخریب پلی یورتان ها شود. تخریب میكروبی ، یك واكنش تجزیه شیمیایی است كه به وسیله حمله میكرو ارگانیسم ها صورت می گیرد. آنزیم ها و قارچ ها نیز ممكن است پلی یورتان ها را تخریب كند.
پیوندهای مستعد برای تخریب هیدرولیتیک در پلی یورتان ها، پیوندهای استری و یورتانی است. استرها به اسید و الكل تجزیه می شود و پیوندهای یورتانی در نتیجه تخریب شدن به كربامیک اسید و الكل هیدرولیز می شود.
تركیبات مسئول تخریب پلیمرها در بدن شامل آب ، نمک ، پراكسیدها و آنزیم ها است. به طور كلی مولكول هایی مانند ویتامین ها و رادیكال های آزاد باعث تسریع كردن تخریب می شود. اگر پلی یورتان هیدروفوب باشد تخریب معمولاً در سطح مواد انجام می شود. اگر پلی یورتان ها هیدروفیل باشد ، آب در توده پلیمر وارد شده و تخریب در سرتاسر ماده اتفاق می افتد.