اولین پلی یورتان ، از واكنش دی ایزوسیانات آلیفاتیک با دی آمین به دست آمد. اتو بایر و همكارانش اولین بار این پلی یورتان را معرفی نمودند که به شدت آبدوست بود و بنابراین به عنوان پلاستیک یا فیبر نمی توانست مورد استفاده قرار گیرد. واكنش بین دی ایزوسیانات های آلیفاتیک و گلیكول ها منجر به تولید پلی یورتانی با خصوصیات پلاستیكی و فیبری گردید. به دنبال آن، با استفاده از دی ایزوسیانات آروماتیک و گلیكول های با وزن مولكولی بسیار بالا ، پلی یورتانی به دست آمد كه خانواده مهمی از الاستومر های ترموپلاستیک به شمار می رود.

خواص یورتان ها از مواد ترموست بسیار سخت تا الاستومر های نرم تغییر می كند. از پلی یورتان های ترموپلاستیک ، در ساخت وسایل قابل كاشت بسیار مهمی استفاده می شود ، چرا كه دارای خواص مكانیكی خوب نظیر استحكام كششی ، چقرمگی ، مقاومت به سایش و مقاومت به تخریب شدن ، به علاوه زیست سازگاری خوب می باشند