به طور کلی رنگهای پلی اورتان را از نظر نحوه کاربرد و چگونگی تشکیل لایه به دو گروه رنگهای یک جزئی و رنگهای دو جزئی تقسیم می کنند. البته این طبقه بندی بدون در نظر گرفتن پایه حلالی یا غیر حلالی بودن این رنگها است. در ضمن اداکت ها NCO_ در هر دو سامانه یک جزئی و دو جزئی قابل مصرف می باشند.در مجموع در استانداردهای بین المللی این رنگها به شش گروه زیر تقسیم می شوند: گروه(1) : سامانه های یک جزئی بر پایه اورتانهای اصلاح شده با روغن یا اورتان الکیدها: این گروه فاقد ترکیبات فعال CO_ بوده و از طریق باندهای دو گانه موجود در روغن ها(اسیدهای چرب غیر اشباع) به روش اکسیداتیو در هوا، خشک می شوند. گروه(2): سامانه های یک جزئی که در مجاورت رطوبت سخت می شوند: این سامانه ها حاوی گروه های فعال NCO_ بوده و در اثر ترکیب این گروه ها با رطوبت هوا، خشک می شوند. گروه(3): سامانه های یک جزئی بر پایه رزین حاوی گروه های هیدروکسیل و ایزوسیانات های بلوکه یا مخفی شده ایزوسیانات های مذکور در اثر حرارت( معمولاً 105) از ترکیب بلوکه کننده( معمولاً کاپرولاکتام) آزاد شده، سپس با ترکیبات حاوی گروه هیدروکسیل که از قبل در مخلوط موجود است وارد واکنش شده و سخت می شوند. گروه(4): سامانه های دو جزئی حاوی گروه هیدروکسیل وگروه NCO_ در یک بسته بندی ایزوسیانات موجود در این سامانه در اثر ممانعت های فضائی و همچنین از نظر ترمودینامیکی بسیار غیر فعال است. در این سامانه کمی قبل از اعمال رنگ، جزء دوم را که دارای شتاب دهنده مناسب می باشد به جزء اول افزوده بلافاصله رنگ را مورد استفاده قرار می دهند.
گروه(5): سامانه های دو جزئی بر پایه ترکیبات حاوی گروه هیدروکسیل با ساختار شیمیایی پلی استر اشباع، اکریلیک و یا اپوکسی های با جرم مولی بالا( درصد هیدروکسیل بالا) و اداکت های ایزوسیانات که قبل از استفاده با یکدیگر مخلوط می شوند.
گروه(6): این گروه سامانه های یک جزئی را که از بسپارش پلی ال و پلی ایزوسیانات های مناسب با نسبت برابر (NCO:OH=1:1) بدست می آید، شامل می شود و به عبارتی فاقد گروه عامل فعال می باشد. این محصولات تراکمی ، غالباً خطی بوده و یا فقط به میزان کمی شاخه جانبی دارند. تشکیل لایه در این سامانه فیزیکی بوده و کاربرد آنها برای رنگ آمیزی چرم، برخی انواع لاستیک ها و مواد مصنوعی می باشد